Tək qalmaqdan qorxmamaq

Bəzən tək qalmaq qorxusu qəfil gəlir. Heç bir səbəb olmadan içimizdə bir narahatlıq yaranır. Sanki boşluğa düşürük. Amma o boşluğun adını qoya bilmirik. Nədən qorxduğumuzu anlamırıq — sadəcə qaçmaq istəyirik.

Sonra bu hiss böyüməyə başlayır. Sükut ağır gəlir. Telefonu əlimizə alırıq, sosial şəbəkələrdə itirik, görüşlər planlaşdırırıq, dərslər, işlər, layihələr… Özümüzü, daxilimizi və ətrafımızı daim dolu saxlamağa çalışırıq. Təki o səssizlik bizə çatmasın. Təki öz səsimizi eşitməyək.

Amma bir sual var: biz əslində nədən qaçırıq?

Tək qalmaq çoxlarının düşündüyü kimi boşluq deyil. Tək qalmaq — özünlə qalmaqdır. Öz nəfəsini eşitmək, ürəyinin ritmini hiss etməkdir. İçində illərdir danışmaq istəyən, amma daim susdurduğun hisslərlə üz-üzə gəlməkdir.

Bəli, bu asan deyil. Çünki tək qalanda maskalar düşür. Rol oynaya bilmirsən. Kiminsə gözləntisinə uyğunlaşmağa ehtiyac qalmır. Sadəcə sənsən. Bütün güclü və zəif tərəflərinlə. Bütün qorxuların və arzularınla.

Əslində isə ən dərin tanışlıq da elə burada başlayır.

Tək qalmaq özünü kəşf etmək üçün bir dəvətdir. Hansı musiqini həqiqətən sevdiyini, hansı sakitliyin sənə yaxşı gəldiyini, hansı xəyalların sənə aid olduğunu anlamaq üçün bir fürsətdir. Çünki çox vaxt başqalarının səsi o qədər yüksək olur ki, öz daxili səsimizi eşidə bilmirik.

Tənhalıqla barışdığın an, onun düşmən olmadığını anlayırsan. O, səni zəiflətdiyi üçün yox, gücləndirdiyi üçün gəlir. Səni başqalarına möhtac etmək üçün yox, özünə yaxınlaşdırmaq üçün gəlir.

Tək qalmaqdan qorxmayan insan seçimlərini də daha şüurlu edir. O artıq boşluğu doldurmaq üçün deyil, həqiqətən istədiyi üçün insanlarla bir araya gəlir. Münasibətlərə ehtiyacdan yox, bolluqdan daxil olur.

Çünki özünlə rahat olan insan üçün tək qalmaq qorxu deyil — istirahətdir.

Sığınacaqdır. Daxili evinə qayıdışdır.

Bəlkə də bizə öyrədilməyən budur:Tənhalıq boşluq deyil. Tənhalıq başlanğıcdır.

Özünə doğru atılan ilk addım isə çox vaxt səssizlikdə atılır. 🌿

Sevgi ilə qalın.

Gunel 🤍